Temat miesiąca, luty 2006

 

Teatr świata

 

 

Akt I:

 

Rodzi się mały człowieczek. Zdecydował się przyjąć ciało i stać się „ja”. Z początku mówi jeszcze o sobie w trzeciej osobie, ale już niedługo się to zmieni. Wówczas odkryje swoje „ja” i wzmocni je, powtarzając często i głośno z całkowitym przekonaniem: „ja chcę, ja mam, ja jestem…”.

 

 

Akt II:

 

Wokół tych myśli „ja”, w następnych latach zbudowana zostaje wywołująca podziw lub współczucie historia zawierająca pewne dane osobowe, jakąś rodzinę, majątek, pozycję społeczną i wiele barwnych doświadczeń życiowych. Powstała osobowość, która identyfikuje się ze swoją historią i kocha ją.

 

 

Akt III:

 

Osobowość ta napotka obecnie wiele innych „ja”, uważających się za tak samo rzeczywiste i ważne, a dla odgraniczenia się od nich mobilizuje wszystkie swoje siły. Zaczynają się rozgrywki o to, by mieć rację, by być górą i by zwyciężać.

 

W tych rozgrywkach „ja” doświadcza zarówno rozkoszy jak i bólu. Doświadczenia rokoszy są jednoznacznie preferowane lub nawet poszukiwane, na doświadczenia bólu reaguje ono strachem i oporem. Wszystkie te doznania służą jednak nadal wzmacnianiu „ja”.

 

W celu  wzmocnienia napięcia i podniesienia dramatyzmu sytuacji życiowej istnieje jeszcze więcej środków wpływania na „ja”, takich jak: szeroko pojęta utrata, choroby, wypadki, stres i powtarzające się konflikty.

 

Ponadto można skorzystać z bogatej oferty rozrywek i innych sposobów odwrócenia uwagi od właściwego celu życia. Pomagają w tym wszechobecne media, legalne i nielegalne narkotyki oraz szeroko pojęta „konsumpcja” w różnych postaciach. Wszystko to robi wrażenie absolutnie prawdziwej i rzeczywistej historii – bardzo kunsztowna inscenizacja.

 

Działanie staje się widoczne: osobowość czuje się w codziennym życiu przez większość czasu zagrożona i walczy o swoją egzystencję. Wnosi swój pełny wkład do teatru świata.

 

Być może stanie się wybitną osobowością dziejów współczesnych, być może otrzyma jakąś ważną nagrodę. Będzie przekonana, że w końcu wie, kim jest. I pożegnanie z teatrem świata, będzie dla niej trudne. Lecz któregoś dnia jej ostatni wielki wróg, śmierć, nadejdzie. Jeszcze raz osobowość będzie mogła poczuć swoje „ja” bardzo intensywnie.

 

 

Akt IV:

 

Wówczas przechodzi z tego świata do tzw. zaświatów, albowiem teatr świata to obrotowa scena. Tutaj osobowość przeżywa dalszą inscenizację, która jest pokrewna inscenizacji minionego życia – jednakże bez widzialnego ciała.

 

I gra ta powtarza się wiele razy.

Ile razy?

 

 

Akt V:

 

Tak długo, aż jakaś osobowość będzie miała dość i ogarnie ją tęsknota, by zrozumieć ten teatr. Wówczas zechce się dowiedzieć, gdzie znajduje się wyjście bezpieczeństwa. I w takim stopniu, w jakim tego pragnie, dana jej będzie pomoc. Bo sama bez pomocy nie będzie w stanie tego dokonać.

 

Pewnego razu drzwi otworzą się. Można opuścić teatr świata.